Room en Mies, 10 februari 2009
Nederland , Wilnis en De Zilk

Adrenalize, Bye Bye Cape Town en weer thuis!

Dag lieve allemaal,

Oké, we weten het, we zijn nu tweeënhalve week weer thuis, maar toch wilden we jullie onze laatste twee weken vertellen! Want gewerkt hebben we écht wel!!

Vrijdag de 16e gingen Mies en Simon duiken in het Aquarium in Waterfront en ging Room naar een luxe nagelstudio in the Mall ernaast!
Room vol spanning of de Afrikaanse nagels wel te vertrouwen waren en Mies en Simon vol spanning omdat die haaien er toch wel een beetje eng uit zagen!!
Het Aquarium is net zoiets als Sealife in Scheveningen, een heel groot aquarium met ruim een miljoen liter water! Er zwommen vier Ragged-Tooth Sharks, 2 grote turtles, een super grote rog, met een kleintje erbij en heel veel grote vissen! Toch wel een beetje eng, want zo voor het raam leken ze dubbel zo groot!
Toch maar naar het dak geklommen, nadat onze divemaster had verteld dat de haaien niets zouden doen, maar dat je wel laag bij de bodem moest blijven, omdat haaien altijd van onderen aanvallen.. En dat je beter bang kon zijn voor de turtels, omdat die bij hem al 6 vingers had gebroken. Oké, dat moet je dus niet tegen Mies zeggen want die durfde de hele tijd geen vinger te laten ontsnappen uit haar wetsuit. Wilde ze naar Simon gebaren dat er een haai over haar hoofd zwom, trok ze toch maar gauw haar wijzende vinger in, voordat die grote turtle eraan zou komen!
Het was een geweldige ervaring, heel spannend en heel bijzonder!! Mies zwom oog in oog met die grote haaien en terwijl de adrenaline in haar hele lichaam tekeer ging, kon ze toch heeel erg genieten!! Wat fantastisch! En een mooi aandenken kreeg ze van de divemaster: Een haaientand die op de bodem lag!
Na nog even met de pinguïns gespeeld te hebben kwam het drietal weer bij elkaar en zag Room er heel mooi uit met haar nieuwe Afrikaanse nagels!! Een beetje bijvijlen en ze waren perfect!

Zaterdag begon ons eerste Adrenalize avontuur!! Na twee weken heel hard gewerkt te hebben, was het eindelijk gelukt!! Ja en nu zullen jullie denken…hard werken?? Nou ja voor ons was dit hard werken!! Companies bellen, emails schrijven, workshops en nieuwe modellen ontwikkelen en vooral veel overleggen. Er moest van alles geregeld worden voor ons geweldige project!!
Eerder die week zijn we met Denzil, onze geweldige homeboy, naar zijn ‘community’ geweest, zodat we nu konden zien en konden ervaren waar hij werkt, in welke omstandigheden die jongeren wonen en hoe ‘Woodstock’ is. Het was ontzettend indrukwekkend.. We hebben nog nooit iemand meegemaakt die zoveel respect afdwingt en vooral verdient van de mensen om hem heen. Denzil heeft een ongelofelijk indrukwekkend levensverhaal, waar wij als twee blondjes nu echt stil van werden.. Je ziet nog de littekens op zijn gezicht, waar de kogel uit het pistool van zijn jongere broertje aan de ene kant zijn hoofd in ging, en de andere kant weer eruit kwam. Hij leefde als leider van een grote ‘gang’ en heeft op het punt gestaan om zijn broertje vervolgens weer te vermoorden. Hij heeft zijn pistool laten vallen en heeft gekozen om de rest van zijn leven te zien als een twee kans om te leven.. Hij is gevlucht, heeft jaren in angst geleefd en heeft keihard gewerkt om te worden wie hij nu is: een geweldige vent! Hij werkt met gangsterjongeren, die leven in een wereld vol drugs, moorden, stelen, gevangenissen en armoede. Hij stimuleert deze jongeren om hun leven op te pakken en om ze naar scholen te begeleiden, om te helpen in hun verschrikkelijke leventjes en om iets goeds voor the community te doen. Om deze jongeren te belonen voor hun steeds betere gedrag, voor hun inzet en vooruitgang, komen zij in aanmerking voor ons project ‘Adrenalize’.
Sommigen van hen zijn nog niet veel verder gekomen dan de buurt waarin zij rondhangen en alleen al het samenkomen van deze verschillende ‘gangs’, was een geweldige belevenis!
Stiekem knepen wij hem wel een beetje, dat deze jongeren over ons heen zouden lopen en dat wij hun niets te zeggen hadden. Het was ongelofelijk, deze jongeren, die zoveel hebben meegemaakt, waren ontzettend respectvol! Zij waren beleefd, bedankten bij alles wat zij kregen, toonden interesse, deden ontzettend goed mee en verbaasden ons compleet!
Wat een geweldige ervaring voor ons, om met hun te werken.

We regelden vervoer, geld, eten, drinken, de workshops, alle materialen, red bull natuurlijk en alles wat er maar nodig was! Hierbij kregen we hulp van onze collega’s en ineens werden wij gezien als twee succesvolle ‘Dutchies’ en konden we eindelijk laten zien wat wij in onze mars hadden!
Zaterdag was de eerste activiteit: The Bridge Swing!! Helemaal gratis mochten wij met tien jongeren en 7 begeleiders (inclusief cameraman) de sprong wagen!! Geweldig dat dit gelukt was!! Om dit voor elkaar te krijgen, was vooral veel enthousiasme en doorzettingsvermogen nodig, zodat de Bungeejump organisatie overstag zou gaan! En dat deden ze!!
Het was in Mossels Bay, zo’n vier uur rijden vanaf Cape Town. Natuurlijk gaan wij niet stilletjes in een auto zitten en Room en Mies konden nou ook weer niet hun giegeltjes smeren door de hele weg Nederlandse liedjes te zingen, dus bedachten we dat iedere auto een rap zou verzinnen! In deze rap zouden een aantal trefwoorden voorkomen, zoals Bridge Swing en Adrenalize! Een beetje onwennig, maar toch kwamen er bij aankomst aardig goede raps tevoorschijn! Er werd gebeatboxed, gerapt, gezongen en vooral veel gelachen!
Een goede warming-up voor het grote avontuur!
De jongens, maar vooral wij, hadden stalen zenuwen en we stonden te springen voordat we echt mochten springen! Er werden tandem-jumps gemaakt, dus twee aan twee. De teams waren gauw gemaakt en Room en Mies mochten als tweede van die 65 meter hoge brug jumpen: “Mies, ik ben echt heel erg bang!!” “Room, ik wil niet meer!!!” “Mies, gaan we nou wel of niet??” “Ik laat het touw los hoor!!” “Blijf van me af meneer, je mag me niet duwen!!” “Ik ben er nog niet klaar voor!” “Jezus wat hoog!!” “AAAAAAAAHHHHHHHHHH”
Ja hoor, daar gingen we. Twee blonde girls, zwaaiden naar beneden, de een gillend, de ander juichend! De jongens stonden te springen en wij stonden te shaken, wat een geweldige ervaring! We genoten van alle tandemjumps en we voelen ons stiekem erg trots dat dit toch maar gelukt was in de laatste week!
De workshop achteraf ging heel erg goed en de jongens leerden er echt iets bij! Het was geen schools stijltje, maar er werd enthousiast gepraat en vol trots ontvingen wij allemaal ons certificaat!

Maandag was de dag van het surfen! Ook vandaag mochten wij met 10 jongeren en 7 begeleiders gratis leren surfen. Eerst hebben we de jongeren opgepikt in Mitchells Plain, waar je absoluut niet in je uppie moet komen. In konvooi zijn we erheen gereden en hebben we verzameld bij het oude huis van Denzil. Denzil verteld ons nog vrolijk dat hier zijn broer hem heeft neergeschoten en wijst ons de plek aan. Waar wij dus later op staan... Beetje luguber en ongelofelijk knap hoe Denzil hier mee om gaat. De jongeren waren er, dus op naar het strand in Strand! Gelukkig was dit maar een uurtje rijden dus we waren er zo. Iedereen was enthousiast en benieuwd wat het surfen ons ging brengen. We begonnen met een korte workshop waar jongeren de balans van hun leven moesten opmaken. Oké, cool, lekkah! Hierna kwam een workshop over het surfen en werd ons van alles uitgelegd. Toen mochten we allemaal een wetsuit komen halen en deze aantrekken, wat natuurlijk dikke pret opleverde. Room dacht dat dr wetsuit te klein was en veel te strak zat, maar gelukkig kon Mies haar gerust stellen door te zeggen dat het echt zo hoort. Wicked!
Vanwege de harde, sterke wind was het verstandig om de surfboarden met zijn 2tjes te dragen dus dat deden we dan ook. Op het strand kregen we uitleg over hoe je op je surfboard moest jumpen. Iedereen tekende een surfboard in het zand en kon aan de slag met oefenen. Dit was natuurlijk lachen, gieren, brullen. We kwamen er achter dat surfen toch echt knap lastig is en we waren benieuwd wat wij er van zouden bakken. We kregen nog de belangrijkste regel mee van het surfen; Het 's' woord mochten we nooit zeggen! Echt uitermate verboden. Voor ons in Nederland zou dit natuurlijk het 'h' woord zijn, maar dat werd ook niet geaccepteerd. Gelukkig hebben de sharks ons met rust gelaten! In het water ging iedereen los. De jongeren hadden de grootste pret van hun leven en wij ook! Overal waar we ook keken zagen we surfboarden in de lucht vliegen en jongens met grote, big, smiles! Daar doen we het voor Zelf mochten we het ook natuurlijk nog proberen. Na tientallen pogingen om te kunnen staan is het ons allebei in de laatste golf gelukt! Oké, we stonden maar voor twee seconden maar het is ons wel mooi gelukt! Weer trots op onszelf. Na dit avontuur gingen we lekker surfrolls eten. Mies en ik hadden heel de dag al in spanning afgewacht wat dit voor lekkers zou zijn. Wij waren van de catering, maar zagen alleen maar kadetjes en zakken chips. We begrepen er niks van. Wat was de bedoeling. Wat? Broodjes chips? Hoezo?? Ja het was echt de bedoeling dat je, je broodje open maakt en daar chips op deed. Heel bijzonder. We werden natuurlijk dik uitgelachen want voor iedereen was het heel normaal. Iedereen genoot er dan ook ontzettend van en pakte wat ze pakken konden. Mies vond het opzich wel lekker, al blijft ze het wel vreemd vinden. Room vond het drie keer niks en snapt nog steeds niet waarom mensen dit eten. Variatie tip was nog om er lekker een banaan bij te prakken!

Vol spanning hielden wij het weerbericht in de gaten, want als het 350 kilometer verderop zou blijven stormen zou onze laatste activiteit niet door kunnen gaan. De afgelopen twee weken hebben we zo hard ons best gedaan om ook nog de Shark Cage Dive te kunnen organiseren, dat we echt hoopten dat dit door kon gaan! Het werd telkens uitgesteld vanwege het slechte weer en onze laatste kans was donderdag, de dag van vertrek…
De dinsdagochtend hebben we nog even gewerkt en ’s middags hebben we onze laatste uurtjes zon gepakt! Lekker bij het zwembad gelegen en heerlijk in het warme zonnetje liggen genieten. ’S Avonds had Marlous, onze huisgenoot, een gezellig braai georganiseerd voor een paar vrienden van haar die die week ook naar Nederland zouden vertrekken. Pff nu kwam het afscheid toch wel erg dichtbij..
Woensdag brachten we taart mee naar het kantoor en namen we alvast afscheid van onze collega’s. ’S middags hebben we onze laatste inkopen gedaan, souveniertjes, nog even snel naar Mr. Price en alvast een beetje de koffers ingepakt.
’s Avonds hadden we onze laatste avond en die hebben we natuurlijk gevierd in onze stamkroeg Guzlerz: de karaokebar!! Geweldig!! Bart had van de Zilkse Thera Nederlandse karaokedvd’s geleend en wij zongen op ons hardst “Ademnood”, “Ik leef niet meer voor jou” en “Wat zou je doen”! We hadden onze Afrikaanse vriendjes het woord ‘klootzak’ geleerd en als wij zongen “zou je zeggen dat ik een klootzak was”, zongen zij het hardst: KLOOTZAK!! We hebben ontzettend gelachen, nog even aan de waterpijp gelurkt, en al onze vrienden kwamen om afscheid te nemen! Natuurlijk Simon, Marlous, Angie, Gea, Georg, Steve, Tyron en nog wat bekenden. We hebben lekker gedanst en nog geen traantje gelaten, want daarvoor hadden wij het veel te veel naar ons zin! Iedereen die ons zou vertellen dat we de volgende dag naar huis zouden gaan, zouden we voor gek verklaard hebben!

En was toch echt de laatste dag aangebroken.. Om 6 uur ’s ochtends werd Mies wakker gebeld door onze Shark Lady, of we niet gelijk konden komen, want nu was het nog windstil. Tsja, probeer dan maar eens tien jongeren hun bed uit te trekken, dus dat werd 2 uurtjes later. De rode duivelsbak reed zonder jongens alvast vooruit, om het een en ander te regelen met Kim the Shark Lady. Onderweg reden we door niet zo’n dunne mistlaag en begon het te regenen. We zagen het somber in, maar eenmaal daar aangekomen bleek het zonnetje door te komen en was de zee zo vlak als een zee zonder haaien!
De jongens waren baie enthousiast en ze zongen hun rap die ze in de auto geoefend hadden!
Het was voor ons nog even spannend of we besloten mee te gaan op de boot met het risico om ons vliegtuig te missen, of om helemaal niet mee te gaan. Gelukkig bood Peter onze baas aan om de reddingsdienst te bellen als wij in de stress zouden schieten en dan zouden zij ons op tijd aan land brengen. Dit wilden we toch echt niet missen!!
De meeste van de jongens hadden nog nooit dit deel van hun eigen land gezien, laat staan dat ze ooit op een boot waren geweest. Maar de misselijkheid was al gauw verdwenen toen de eerste haai zijn bezoek aankondigde door de boot een beetje in beweging te brengen!
Er werd gegild en gelachen en ondanks de uitgebreide voorbereidingen en geruststelling van Launce onze haaiendetector, zag die Great White Shark er toch wel gevaarlijk uit!!
Vier jongens sprongen in hun wetsuit en klommen daarna bang in de kooi. De stoerste van allemaal vond het allemaal toch wel erg eng en voor ons was het stiekem prachtig om hem te zien huilen van angst. “It’s just a shark man, watch out for your fingers!!”
Je moest goed opletten waar je al je ledematen hield, want een klein stukje uit de kooi steken, betekende een vinger of voet minder. Het was ontzettend spannend en ondanks het koude water, voelde je de adrenaline stromen. De Shark Lady gooide oude vissenkoppen met zeewater het water in en op dat moment sprong the great white shark omhoog en greep naar het aas! Wat een geweldig beest!! De mensen in de kooi namen een hap lucht en doken gauw onderwater om te zien hoe dit beest het eten verslond.
Het was fantastisch, iedereen stond te springen op de boot en maakte dit voor het eerst van hun leven mee! We hadden drinken en lunch aan boord, wat er even later door velen weer werd uitgegooid, waaronder arme Afrikaanse Rooms.
Gelukkig voelde iedereen zich op het land weer top en terwijl de jongens de workshop kregen aangeboden door onze collega’s, namen wij afscheid. Toen Denzil onze Homeboy afscheid kwam nemen, konden we bijna onze tranen niet binnenhouden.

Snel stapten voor de laatste rit in onze rode duivelsbak en moesten we nog 2 uur naar huis toe rijden. Vol trots reden wij in ons koekblik, terugdenkend aan het project en die gave activiteiten en dat alles toch nog op zijn pootjes terecht is gekomen!
Thuis aangekomen hadden we ongeveer een half uur om te douchen, onze koffers in te pakken en om afscheid te nemen van Marlous. Wat een gehaast en wat een verdriet bij het afscheid.. Na deze drie geweldige maanden moesten we nu echt ons mooie huisje gedag zeggen en de kakkerlakken stuk voor stuk een afscheidskus brengen..
Simon bracht ons tot aan de laatste trap op het vliegveld weg, nadat we gelukkig zonder al teveel overgewicht hadden ingecheckt! De taxi die ons naar het vliegveld bracht was bijna overstroomd door onze tranen, want we hebben de hele weg gehuild. Echt al die mooie dingen die we hadden beleefd zagen we als een filmpje voorbij gaan en stiekem wilden we helemaal niet naar huis!! Simon hield onze handen vast en die stomme taxi chauffeur draaide alleen maar zielige liedjes, waardoor we nog harder begonnen te huilen. Mies keek Room aan en toen toch maar weer snel naar buiten want de tranen hielden niet op..
Het afscheid op het vliegveld met Simon was niet makkelijk.. Onze Cape Town Hero was echt onze beste vriend geworden en het was zo moeilijk om hem gedag te zeggen..
Maar het moest er ooit van komen en hoewel de tijd echt voorbij was gevlogen, hebben we de mooiste tijd van ons leven gehad.

Eenmaal door de douane moesten we nog steeds iets eten en terwijl we stilletjes onze hamburgers opaten, hoorden we al een paar keer: “Final call for flight 604”. Welnee zeiden we tegen elkaar, we hebben nog tijd zat! Wij wisselden nog op ons gemak de cheque in voor alle aankopen die we hadden gedaan en waarover we de tax terugkregen. Tot de vrouw achter de balie tegen Mies zei, ik kan je geen euro’s teruggeven anders mis je je vlucht.
Huh?? Wat zijn ze hier aan het stressen dan? We hebben nog tijd zat! We kwamen aan bij de laatste balie en daar vertelden ze ons dat wij de een na laatste passagiers waren en dat we een half uur geleden al hadden moeten boarden.. Oeps, vandaar dat de mensen niet zo blij keken toen wij in het vliegtuig stapten, we hadden ineens een half uur vertraging..

Door de drukke dag vielen we als een blok in slaap en werden we alleen gewekt om te eten. Gelukkig ging de tijd hartstikke snel, want toen we eenmaal in het vliegtuig zaten wilden we alleen maar zo snel mogelijk thuis zijn!
Met minder opgezette enkels dan de heenreis kwamen we aan op London en zochten we wanhopig naar een uitgang om te roken, wat overal verboden was. Omdat we de verkeerde kant op waren gestuurd, met onze zware ‘hand’bagage misten we ook nu weer bijna het vliegtuig. We zeiden tegen elkaar: Joh wat knap dat jij alles in die backpack mee kon nemen! Drie maanden op reis is toch niet niks en jij als Nederlandse meid hebt dan toch beschaafd je tas ingepakt! Ondertussen lag er van ons allebei al 20 kilo bagage thuis die Bart en Room dr ouders mee hadden genomen en werd onze zware koffer ook nog eens van vliegtuig naar vliegtuig gesleept.
Dit laatste half uurtje in het vliegtuig ging helemaal snel voorbij en de koffers lagen al voor ons klaar op de bagageband.

We zagen van alles bewegen achter het glas en Mies vroeg aan Room: “Zijn dat ze nou??” “Nee joh Mies, dat zijn Marokkanen!!” En ja hoor, ineens stonden er drie Afrikanen voor de ramen, met grote Afro-pruiken op en Afrikaanse gewaden. Dat waren Bart, Mies dr moeder en dr schoonmoeder! Daarachter zwaaide een groot spandoek voor Room met daarop:
“Lieve Romy, je bent weer thuis! De tomatensoep staat op het fornuis!”
Met de Afrikaanse vlag in onze hand liepen we door de deuren en we werden tegemoet gerend door Wilnissers, Zilkers, Afrikanen en huilende vriendinnen, vrienden, broers en pappa’s en mamma’s! Natuurlijk allemaal traantjes van blijdschap dat wij, de twee Afrikaantjes, weer terug waren in het koude Nederland!

En dan nu, zijn de tweelingzusjes weer gescheiden van elkaar en gaat het leventje in Nederland gewoon door.. Het wennen aan dit koude kikkerlandje is veel te snel gegaan en stiekem verlangen we terug naar het warme, mooie Kaapstad.
We denken nog vaak terug aan onze overwinning van de Cederberg, hoe wij als kakmadammen op het strand konden liggen, hoe wij bij de karaoke een daverend applaus kregen, hoe we met autopech in één van de beruchtste buurten stonden, hoe we genoten van al die wilde dieren en die geweldige Tafelberg, hoe goedkoop alles was, hoe heerlijk je binnen kon roken, hoe mooi onze nieuwe jurkjes stonden, hoe gezellig de kakkerlakken waren, hoeveel vrienden we daar hebben gemaakt, hoe koud de oceaan was, hoe we onszelf elke keer weer overtroffen, hoe trots we eigenlijk op elkaar waren en hoe blij we zijn dat we dit met jullie hebben kunnen delen.
We willen jullie dan ook onwijs bedanken voor jullie enthousiasme, leuke berichtjes en betrokkenheid!

Dit was voor ons echt een droom die uitgekomen is en we zullen jullie nog veel lastig vallen met mooie verhalen en foto’s, want die herinneringen blijven altijd!

Houdoe en Bedankt Olé Olé!!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl